در دو باری که مقابل کره بازی داشت تیم، نه این تیم اژدهای سرخی بود که ما را بلعید و نه ما حریف دست و پا بسته‌ای بودیم که برای باختن به میدان رفتیم، فاصله‌ها آن قدر نبود که ما را به سرخوردگی این روزها برساند.
الان زمان خودکم‌بینی است، انگار این جز لاینفک از خصوصیات فوتبال ایرانی باشد که منحنی اعتماد به نفس، کاملاًّ سینوسی باشد، گاهی درنوک قله وگاهی در انتهای دره. این رفتار صفر وصدی این روزها وپس از پیروزی کره جنوبی مقابل یونان به صفر رسیده، این نتیجه نقش همان غوره را بازی می‌کند تا سردمان شود و فریاد «وامصیبتا» سر بدهیم که اگر کره تیم آسیایی و نماینده فوتبال قاره کهن در جام جهانی است، ما کجای کاریم، نباید دستمال به دست بگیریم وبه حال این فوتبال گریه کنیم. تا اطلاع ثانوی وتا روزی که کشمشی برای گرما نصیبمان شود وبا یک نیروی حداقلی فریاد سر دهم که «از قاره آسیا بزرگ‌تریم و در این محدوده جای نمی‌گیریم» اشک می‌ریزیم ومی‌ریزید ...

نمی‌خواهم بگویم که از کره جنوبی فاصله داریم یا نداریم؟ عقب‌تریم یا جلوتر؟ اتفاقاًّ این که فوتبال کره جنوبی است که از فوتبال ایران سبقت گرفته، ان چنان عیان است که به نظر نیاز به بیان نداشته باشد اما بحث این است که آیا پیروزی کره‌ای‌ها مقابل یونانی‌ها باید به این ترس و یأس ختم شود؟

برای پاسخ دادن باید قدری به عقب برگشت، به مسابقات مقدماتی جام جهانی همان راهی که کره را به این جا رساند، نگاهی می‌‌اندازیم، ما دراین راه، دو بار در مقابل مردان پارک جی سونگ قرار گرفتیم، یک بار در تهران ویک بار در سئول ...

در بازی رفت برنده بازی ما بودیم و حتی بهتر از کره جنوبی بازی کردیم، با ضربه کاشته جواد نکونام از این تیم پیش افتادیم ومی‌توانستیم برای سه امتیاز جشن بگیریم. پارک روی اشتباه فردی خط دفاع ما به گل رسید و بازی با نتیجه مساوی به پایان رسید، در بازی برگشت هم دقیقاً داستانی مشابه رخ داد. با گل مسعود شجاعی می‌توانست حتی گل دوم را هم بزند، تا دقایق پایانی بازی بلیت جام جهانی علی‌رغم تمام کاستی‌ها و نقایص در جیبمان بود که باز هم یک اشتباه در دفاع جمعی با اشتباهات فردی توأم شد تا باز هم بازیکن منچستر به گل برسد و ایران از جام جهانی حذف شود...

در دو باری که مقابل کره بازی داشت تیم، نه این تیم اژدهای سرخی بود که ما را بلعید و نه ما حریف دست و پا بسته‌ای بودیم که برای باختن به میدان رفتیم، فاصله‌ها آن قدر نبود که ما را به سرخوردگی این روزها برساند.

ما با فوتبال کره جنوبی فاصله داریم اما این فاصله به فوتبال ارتباط ندارد، فاصله قدرت‌ها در بیرون زمین فوتبال رقم می‌خورد. کره‌ای‌ها این قدر که ما اشتباه می‌‌کنیم، اشتباه نمی‌کنند، همین! آنها با استفاده بهینه از آن چه دارند تیم خود را درمقابل یونان برنده ببینند و چهار تیمشان در مسابقاتلیگ قهرمانان آسیا به جمع چهار تیم می‌رسد، اینشاید همان هنری باشد که ما نداریم!